18.05.2019

BENDEN SİZE …

Var mıdır kaygılarınız, kaygılandıklarınız.Ömrüm,ömrün olsun dedikleriniz?
Var mıdır olmayan sabahlarınız,hesaplaşmanızın bitmediği geceleriniz?Vardır elbet bu ömür rüzgarında savrulduklarınız,savurduklarınız.Geçmişten getirdikleriniz,bugünden yarınlara taşıdıklarınız…

Her gecenin bir sabahı vardır.Her doğan güneş farklı umutlarla doğar yürekleri mize. Her yürekte başka başka sevdalara seslenir.Keşkelerle kaybettiklerimizi,iyikilerle kazandırmaya çalışır adeta.Tüm bunların arasındaöyle şeyler yaşarız ki yarınlara dair.Adına da Umut deriz. Sevdalara umut,aşklara umut,aşıklara umut…An olur kimse bizi izlemiyormuş gibi dans ederiz hayatla,an olur hiç incinmemiş gibi severiz.Kimse dinlemiyormuş gibi şarkı söyler,dünya cennetmiş gibi yaşarız.

Peki çoğumuzun aradığı şey neydi?
Herbirimiz ne istiyorduk acaba?
Herkesin bir şekilde barış,mutluluk,sevgi aradığı bu huzursuz dünyada ne bulmaya,ne keşfetmeye çalışıyorduk dersiniz?
Bana göre çoğumuzun eksik yanı mutluluk ve huzur.İşte bizler bunu arıyor ve istiyoruz.Biliyor musunuz?Hayatımızı yaşamanın sadece iki yolu vardır;biri hiçbir şey mucize değilmiş gibi yaşamak,diğeri ise her şey mucizeymiş gibi yaşamak.Bizler mutlu olmayı mı bilmiyoruz acaba?
Ya da mutluluğun tanımında mı sıkıntı yaşıyoruz.”İçimizdeki biz” ile „dışımızdaki biz”i birbirinden ayırt mı edemiyoruz?Aslında herkes kendi çapında mükemmeldir. Fakat kiminin çapı tamdır,kimininse hayatı.Hayat insana öyle şeyler öğretiyor ki…Eskiden insanın başına gelebilecek en kötü şeyin birgün yapayalnız kalması olduğunu sanırdım.Öğrendim ki hayatta insanın başına gelebilecek en kötü şeyin yapayalnız hissetmesine neden olan insanlarla birlikte yaşamasaymış.Büyümek midir acaba tüm bu olup bitenin adı?Küçükken hiç bir şey düşünemezdik.Meğer ne kadar da değerli bir şeymiş düşünememek.

Elimizi tutanların elimizi bıraktığın da sevdiğimiz insanların bize yalan söylediğinde daha iyi anlarız bunu.Hayat bu,bir bakarsınız her şey bir anda son bulur,son dediğimiz anda da can bulur.Gülmek için mutlu olmayı bekleriz oysaki belki de gülemeden ölürüz.Kim verebilir ki yarınlarımızın garantisini.O halde BENDEN SİZE küçük bir tavsiye.Ertelemeyin hiç bir duygunuzu , yarınlara bırakmayın hayallerinizi,gülüşlerinizi…

Herkes ölüp gidiyor,bir sen mi kalacaksın?Ha iki gün fazla ha iki gün az yaşayacaksın.Ateşte kül,toprakta gül olacaksın.Mühim olan yaşarken İNSAN gibi yaşayacaksın.Bırakalım bu doğru,şu yanlış demeyi;kendimiz eğrimiyiz,doğrumu ona bakalım.Kimseden bişey beklemeyin.Her yanındayım diyene güvenmeyin,herkesi kendinize dost bilmeyin.Unutmayın..karşına geçmesi için bir adım,düşman olması için bir lafınız yeter..
Aydınlık yarınlarınız olsun gönül dostlarım sevgiyle kalın.

Nejla GÜLAY
Kișisel Gelișim ve Davranıș Bilimleri Uzmanı.
nejlagulay@gmail.com

Este posibil ca imaginea să conţină: 1 persoană, text
sursa: facebook

Lasă un răspuns